คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1093/2568

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้เป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับความผิดฐานร่วมกันฉ้อโกงประชาชนตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 343 ประกอบมาตรา 83 โดยจำเลยทั้งสองฎีกาโต้แย้งสองประเด็น คือ โจทก์ทั้งสองเป็นผู้เสียหายโดยนิตินัยตาม ป.วิ.อ. มาตรา 2 (4) มีอำนาจฟ้องหรือไม่ และการกระทำของจำเลยทั้งสองเป็นความผิดกรรมเดียวหรือหลายกรรมต่างกัน

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ทั้งสองโอนเงินให้จำเลยทั้งสองโดยหลงเชื่อกลอุบายหลอกลวง ใช้ผลตอบแทนอัตราสูงเป็นเครื่องล่อใจ และปกปิดความจริงว่าไม่ได้นำเงินไปลงทุนประกอบกิจการใด โจทก์ทั้งสองไม่มีส่วนร่วม รู้เห็น หรือเป็นผู้ใช้หรือผู้สนับสนุนการกระทำผิดของจำเลย จึงเป็นผู้เสียหายโดยนิตินัยและมีอำนาจฟ้อง ส่วนจำนวนกรรม ศาลฎีกาเห็นว่าความผิดฐานฉ้อโกงประชาชนสำเร็จเมื่อผู้เสียหายแต่ละคนหลงเชื่อและโอนเงินแต่ละครั้ง เมื่อโจทก์ที่ 1 โอนเงินตามที่ถูกหลอกลวง 5 ครั้ง จึงเป็นความผิด 5 กรรม และโจทก์ที่ 2 โอนเงินตามที่ถูกหลอกลวง 3 ครั้ง โดยการโอนครั้งแรกซึ่งมี 2 ยอดถือเป็นกรรมเดียว รวมกับอีก 2 ครั้งที่แยกต่างหาก จึงเป็นความผิดอีก 3 กรรม รวมความผิดทั้งสิ้น 8 กรรม

ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ภาค 6 ที่ลงโทษจำเลยทั้งสองฐานร่วมกันฉ้อโกงประชาชนรวม 8 กรรม จำคุกกระทงละ 4 ปี เมื่อรวมโทษตามมาตรา 91 (2) แล้วให้จำคุกจำเลยแต่ละคนคนละ 20 ปี ฎีกาของจำเลยทั้งสองฟังไม่ขึ้นทั้งสองประเด็น

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• ป.อ. มาตรา 83
• ป.อ. มาตรา 91
• ป.อ. มาตรา 343
• ป.วิ.อ. มาตรา 2 (4)