คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1540/2568

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้เป็นปัญหาเกี่ยวกับการขอคุ้มครองชั่วคราวก่อนพิพากษาตาม ป.วิ.พ. มาตรา 260 (2) ประกอบพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551 มาตรา 7 โดยจำเลยที่ 1 ฎีกาโต้แย้งคำสั่งของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ที่ให้จำเลยที่ 1 นำเงินหรือหลักประกันมาวางศาลเพื่อคุ้มครองประโยชน์ของโจทก์ในระหว่างการพิจารณาคดีเรียกค่าเสียหายจากการไม่ส่งมอบพื้นที่เช่าคืน ประเด็นที่ศาลฎีกาต้องวินิจฉัยคือยังมีเหตุจำเป็นต้องบังคับตามวิธีการชั่วคราวดังกล่าวต่อไปหรือไม่

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้คำสั่งเกี่ยวกับวิธีการชั่วคราวก่อนพิพากษาจะยังมีผลใช้บังคับต่อไปเท่าที่จำเป็นเพื่อปฏิบัติตามคำพิพากษาตามบทบัญญัติดังกล่าว แต่ข้อเท็จจริงปรากฏว่าศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ได้มีคำพิพากษาแล้วให้โจทก์เป็นฝ่ายชนะคดี โดยจำเลยที่ 1 ยังมิได้ปฏิบัติตามคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวมาก่อน เมื่อมีคำพิพากษาแล้ว โจทก์ย่อมมีสิทธิดำเนินการบังคับคดีตามคำพิพากษาได้โดยตรง จึงหมดความจำเป็นที่จะต้องบังคับให้จำเลยที่ 1 ปฏิบัติตามคำสั่งคุ้มครองชั่วคราวอีกต่อไป

ศาลฎีกาให้จำหน่ายคำร้องขอคุ้มครองชั่วคราวของโจทก์ออกจากสารบบความ เนื่องจากกลายเป็นเรื่องไม่จำเป็นแล้ว และเห็นว่าไม่จำต้องวินิจฉัยปัญหาตามฎีกาของจำเลยที่ 1 อีกต่อไป โดยให้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลเป็นพับ ทั้งนี้ผลของคดีในส่วนเนื้อหาข้อพิพาทเรื่องค่าเสียหายจากการเช่าพื้นที่ ซึ่งศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้โจทก์ชนะคดีนั้น ยังคงเป็นไปตามคำพิพากษาเดิม มิได้ถูกเปลี่ยนแปลงในชั้นฎีกานี้

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• ป.วิ.พ. มาตรา 260 (2)