คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 157/2569

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้มีประเด็นข้อกฎหมายเกี่ยวกับความผิดฐานพรากเด็กอายุยังไม่เกิน 15 ปีไปเสียจากบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล เพื่อการอนาจาร ตาม ป.อ. มาตรา 317 วรรคสาม โดยศาลต้องวินิจฉัยว่าการที่จำเลยติดต่อซื้อบริการทางเพศจากผู้เสียหายที่ 1 ซึ่งเป็นเด็กอายุยังไม่ถึง 15 ปี แล้วกระทำชำเราจนสำเร็จความใคร่โดยผู้เสียหายที่ 1 ยินยอมนั้น จะถือเป็นการพรากเด็กไปจากอำนาจปกครองของผู้เสียหายที่ 2 ซึ่งเป็นมารดาหรือไม่ แม้ในชั้นแรกจำเลยจะเข้าใจผิดว่าผู้เสียหายที่ 1 มีอายุเกิน 18 ปีตามภาพโฆษณาก็ตาม

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าความผิดฐานนี้มีเจตนารมณ์มุ่งคุ้มครองอำนาจปกครองของบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแลเด็กเป็นสำคัญ จึงไม่จำกัดวิธีการพรากและไม่คำนึงว่าเด็กจะออกจากบ้านเองหรือไม่ เมื่อจำเลยได้พบตัวจริงของผู้เสียหายที่ 1 และเห็นว่ารูปร่างหน้าตาไม่ตรงกับภาพโฆษณาจนเกิดข้อสงสัยว่าอาจมีอายุไม่ถึง 18 ปีแล้ว จำเลยย่อมมีหน้าที่ต้องตรวจสอบอายุที่แท้จริงให้ชัดเจนก่อน แต่กลับไม่นำพาและตกลงกระทำชำเราต่อไป การกระทำดังกล่าวจึงเป็นการล่วงละเมิดอำนาจปกครองของผู้เสียหายที่ 2 โดยปริยาย เข้าลักษณะความผิดฐานพรากเด็กเพื่อการอนาจารอีกกระทงหนึ่ง

ศาลฎีกาเห็นว่าฎีกาของโจทก์ฟังขึ้นทั้งสองประเด็น ทั้งในเรื่องความผิดฐานพรากเด็กและความเหมาะสมของการรอการลงโทษ เนื่องจากพฤติการณ์แห่งคดีเป็นเรื่องร้ายแรงกระทบต่อสวัสดิภาพเด็ก จึงไม่มีเหตุสมควรรอการลงโทษ พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดฐานพรากเด็กอายุยังไม่เกิน 15 ปีเพื่อการอนาจารเพิ่มอีกกระทงหนึ่ง จำคุก 5 ปี ลดโทษเหลือ 3 ปี 4 เดือน เมื่อรวมกับโทษฐานกระทำชำเราเด็กแล้วเป็นจำคุกรวม 6 ปี 8 เดือน โดยไม่ปรับ ไม่รอการลงโทษ และไม่คุมความประพฤติจำเลย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 6

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• ป.อ. มาตรา 317 วรรคสาม