คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1687/2568

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้ผู้ร้องยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งว่าที่ดินพิพาทเนื้อที่ 1 งาน 25.3 ตารางวา ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องโดยการครอบครองปรปักษ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1382 ผู้คัดค้านยื่นคำคัดค้านและอุทธรณ์โต้แย้งข้อเท็จจริงเรื่องการซื้อขายที่ดินพิพาทและการครอบครองของผู้ร้อง ประเด็นที่ศาลฎีกาต้องวินิจฉัยจึงมิใช่เนื้อหาข้อพิพาทเรื่องกรรมสิทธิ์โดยตรง แต่เป็นปัญหาว่าที่ศาลอุทธรณ์ภาค 6 ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้คัดค้านโดยเห็นว่าต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตามป.วิ.พ. มาตรา 224 วรรคหนึ่งนั้น ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้ที่ดินพิพาทจะมีราคาประเมินคิดเป็นเงิน 56,385 บาท ตามที่ผู้คัดค้านยกขึ้นกล่าวอ้างใหม่ในชั้นอุทธรณ์และฎีกา แต่เมื่อคำร้องขอและคำคัดค้านเดิมมิได้ระบุราคาที่ดินพิพาทไว้ และคู่ความทั้งสองฝ่ายต่างแถลงร่วมกันต่อศาลชั้นต้นว่าทุนทรัพย์ในคดีมีจำนวน50,000 บาทโดยผู้ร้องได้เสียค่าขึ้นศาลเพิ่มตามจำนวนดังกล่าวครบถ้วนแล้ว จึงต้องถือเอาจำนวนทุนทรัพย์ 50,000 บาทเป็นเกณฑ์ มิใช่ราคาประเมินที่ดินที่ผู้คัดค้านกล่าวอ้างขึ้นใหม่ เมื่อผู้คัดค้านอุทธรณ์โต้เถียงข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการซื้อขายและการครอบครองปรปักษ์ อันเป็นคดีที่ทุนทรัพย์พิพาทกันในชั้นอุทธรณ์ไม่เกิน 50,000 บาท จึงต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตามบทบัญญัติดังกล่าว

ศาลฎีกาเห็นว่าที่ศาลอุทธรณ์ภาค 6 ไม่รับวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้คัดค้านนั้นชอบแล้ว ฎีกาของผู้คัดค้านฟังไม่ขึ้น พิพากษายืน ผลคือผู้คัดค้านไม่อาจโต้แย้งคำสั่งศาลชั้นต้นได้ในชั้นอุทธรณ์และฎีกา คำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้ที่ดินพิพาทตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องโดยการครอบครองปรปักษ์ตามมาตรา 1382 จึงยังคงมีผลใช้บังคับต่อไป

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• ป.วิ.พ. มาตรา 224 วรรคหนึ่ง