คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1750/2568

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้จำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นบุตรของผู้เสียหายถูกฟ้องในความผิดฐานเสพเมทแอมเฟตามีน ร่วมกันชิงทรัพย์โดยใช้ยานพาหนะ และร่วมกันลักทรัพย์โดยใช้ยานพาหนะ มีปัญหาข้อกฎหมายที่ศาลฎีกาต้องวินิจฉัยว่า สิทธินำคดีอาญามาฟ้องจำเลยที่ 1 ในความผิดฐานร่วมกันลักทรัพย์โดยใช้ยานพาหนะระงับไปหรือไม่ โดยศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ความผิดฐานร่วมกันลักทรัพย์ตาม ป.อ. มาตรา 335 วรรคหนึ่ง เป็นความผิดที่ระบุไว้ใน ป.อ. มาตรา 71 วรรคสอง ซึ่งหากผู้สืบสันดานกระทำต่อผู้บุพการีย่อมเป็นความผิดอันยอมความได้ และแม้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่ามีความผิดตามมาตรา 336 ทวิ มาด้วย มาตราดังกล่าวก็เป็นเพียงบทบัญญัติเหตุเพิ่มโทษให้หนักขึ้นกึ่งหนึ่ง หาใช่ความผิดอีกบทหนึ่งต่างหากไม่

เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าผู้เสียหายถอนคำร้องทุกข์ในข้อหาร่วมกันลักทรัพย์โดยใช้ยานพาหนะสำหรับจำเลยที่ 1 แล้ว สิทธินำคดีอาญาในความผิดฐานดังกล่าวมาฟ้องจำเลยที่ 1 จึงระงับไปตาม ป.วิ.อ. มาตรา 39 (2) และมีผลให้คำขอส่วนแพ่งที่ให้คืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 950 บาท ตกไปด้วย ซึ่งแม้จำเลยที่ 1 มิได้ยกปัญหาส่วนแพ่งขึ้นฎีกา แต่เป็นปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย ศาลฎีกามีอำนาจวินิจฉัยแก้ไขให้ถูกต้องได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 195 วรรคสอง ประกอบมาตรา 225 ส่วนฎีกาข้อเท็จจริงเรื่องพยานหลักฐานเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากันมาโดยชอบในศาลล่าง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย ความผิดฐานเสพเมทแอมเฟตามีนซึ่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนเป็นที่สุดตาม พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดียาเสพติด พ.ศ. 2550 มาตรา 18 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยเช่นกัน และความผิดฐานร่วมกันชิงทรัพย์โดยใช้ยานพาหนะ ศาลชั้นต้นวางโทษขั้นต่ำสุดและลดโทษให้กึ่งหนึ่งแล้ว จึงไม่อาจลงโทษสถานเบากว่านี้ได้

ศาลฎีกาพิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำหน่ายคดีเฉพาะความผิดข้อหาร่วมกันลักทรัพย์โดยใช้ยานพาหนะสำหรับจำเลยที่ 1 ออกจากสารบบความ และยกคำขอให้จำเลยที่ 1 คืนหรือใช้ราคาทรัพย์ 950 บาท แก่ผู้เสียหาย คงลงโทษจำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 7 ปี 7 เดือน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• ป.อ. มาตรา 335 วรรคหนึ่ง (7)
• ป.อ. มาตรา 336 ทวิ
• ป.อ. มาตรา 339 วรรคสอง
• ป.อ. มาตรา 340 ตรี
• ป.วิ.อ. มาตรา 195 วรรคสอง
• ป.วิ.อ. มาตรา 225