คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1760/2568

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้มีปัญหาข้อกฎหมายเรื่องอำนาจฟ้องในคดีผู้บริโภค กล่าวคือ โจทก์ซึ่งเป็นผู้ประกอบธุรกิจฟ้องจำเลยซึ่งเป็นผู้บริโภคให้ชำระค่าเช่า ค่าบริการ ค่าภาษีโรงเรือน และค่าภาษีมูลค่าเพิ่มที่ค้างชำระตามสัญญาเช่าพื้นที่และสัญญาบริการสำหรับห้องหมายเลข FM-B002 ในศูนย์การค้าของโจทก์ แต่เอกสารท้ายคำฟ้องและทางนำสืบของโจทก์ล้วนเป็นเรื่องหนี้ค้างชำระตามสัญญาเช่าพื้นที่และสัญญาบริการของห้องหมายเลข FM-B003 ซึ่งเป็นสัญญาคนละฉบับและคิดค่าเช่าค่าบริการแยกต่างหากจากกัน ส่วนจำเลยให้การและฟ้องแย้งขอให้โจทก์คืนเงินประกันเกี่ยวกับสัญญาของห้องหมายเลข FM-B003 และโจทก์ยื่นคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องโดยขอเพิ่มห้องหมายเลข FM-B003 เข้ามาภายหลัง

ศาลฎีกาแผนกคดีผู้บริโภควินิจฉัยว่า เมื่อโจทก์มิได้นำสืบว่าจำเลยผิดนัดผิดสัญญาตามสัญญาของห้องหมายเลข FM-B002 ที่ฟ้อง จึงยังไม่มีการโต้แย้งสิทธิอันจะทำให้โจทก์มีสิทธิฟ้องคดีตาม ป.วิ.พ. มาตรา 55 ประกอบ พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551 มาตรา 7 และกรณีมิใช่ข้อผิดระเบียบหรือคำฟ้องขาดสาระสำคัญที่ศาลจะสั่งให้แก้ไขได้ตามมาตรา 9 และมาตรา 20 วรรคสอง เมื่อโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง คำฟ้องเดิมย่อมไม่มีมาตั้งแต่ต้น การยื่นคำร้องขอแก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้องเพื่อให้คำฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายกลับเป็นคำฟ้องที่ชอบจึงไม่ชอบตามมาตรา 20 และมาตรา 21 และเมื่อไม่มีคำฟ้องเดิม จำเลยย่อมไม่มีอำนาจฟ้องแย้งด้วย ทั้งปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องเป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลอุทธรณ์และศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยเองได้ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 142 (5)

ศาลฎีกาแผนกคดีผู้บริโภคพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 แผนกคดีผู้บริโภค คือ ยกฟ้องโจทก์ เพิกถอนคำสั่งรับฟ้องแย้งและสั่งใหม่เป็นไม่รับฟ้องแย้งของจำเลย ไม่รับคำให้การแก้ฟ้องแย้ง และไม่อนุญาตให้โจทก์แก้ไขเพิ่มเติมคำฟ้อง ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ ผลสุดท้ายทั้งคำฟ้องของโจทก์และฟ้องแย้งของจำเลยต่างตกไปทั้งสองฝ่าย

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• ป.วิ.พ. มาตรา 55
• ป.วิ.พ. มาตรา 142 (5)
• พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ.2551 มาตรา 9
• พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ.2551 มาตรา 20
• พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ.2551 มาตรา 21
• พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ.2551 มาตรา 50