คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1856/2568

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยในฐานะหน่วยงานของรัฐให้รับผิดในผลแห่งละเมิดที่เจ้าหน้าที่ของตนกระทำในการปฏิบัติหน้าที่ตาม มาตรา 5 วรรคหนึ่ง แห่งพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 สืบเนื่องจากเจ้าหน้าที่ตำรวจยึดรถยนต์ที่อยู่ในความครอบครองของโจทก์ไว้เป็นของกลางในคดีอาญาแล้วไม่คืนให้แก่โจทก์ ประเด็นที่ศาลฎีกาต้องวินิจฉัยมีสองประการ คือ คดีของโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ และจำเลยต้องรับผิดต่อโจทก์ในผลแห่งละเมิดหรือไม่

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า กรณีนี้ไม่อาจนำอายุความละเมิดตาม ป.พ.พ. มาตรา 448 วรรคหนึ่ง มาใช้บังคับ เนื่องจากพระราชบัญญัติดังกล่าวมิได้กำหนดอายุความไว้เป็นการเฉพาะ จึงต้องใช้กำหนดอายุความทั่วไป 10 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 193/30 ประกอบมาตรา 193/12 โดยเริ่มนับถัดจากวันที่คดีอาญาถึงที่สุดในวันที่ 23 ธันวาคม 2563 คือตั้งแต่วันที่ 24 ธันวาคม 2563 เมื่อโจทก์ฟ้องคดีนี้วันที่ 16 เมษายน 2564 ยังไม่เกิน 10 ปี คดีจึงไม่ขาดอายุความ ส่วนประเด็นความรับผิด ศาลฎีกาเห็นว่าเจ้าหน้าที่ของจำเลยยึดและส่งมอบรถยนต์ของกลางให้แก่ผู้มีชื่อถือกรรมสิทธิ์ทางทะเบียนไปดูแลรักษาระหว่างการดำเนินคดีอาญาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 85 วรรคสาม โดยปฏิบัติตามระเบียบและหลักเกณฑ์ที่เกี่ยวข้องอันชอบด้วยเหตุผล แม้ภายหลังโจทก์จะได้รับการพิพากษายกฟ้องในคดีอาญาและมีสิทธิขอคืนของกลาง แต่การกระทำของเจ้าหน้าที่ในขณะนั้นเป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยชอบด้วยกฎหมาย จึงไม่เป็นการกระทำละเมิดต่อโจทก์

ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ภาค 5 เฉพาะในประเด็นอายุความ แต่ไม่เห็นพ้องในประเด็นความรับผิดของจำเลย จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 5 เป็นให้ยกฟ้องโจทก์ จำเลยในฐานะหน่วยงานของรัฐไม่ต้องรับผิดชดใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสามศาลให้เป็นพับ

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• ป.พ.พ. มาตรา 193/12
• ป.พ.พ. มาตรา 193/30
• ป.พ.พ. มาตรา 448 วรรคหนึ่ง
• ป.วิ.อ. มาตรา 85 วรรคสาม
• พ.ร.บ.ความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ.2539 มาตรา 5 วรรคหนึ่ง