คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1932/2568

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินแก่โจทก์และให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ จำเลยยื่นอุทธรณ์พร้อมคำร้องขอยกเว้นค่าธรรมเนียมศาลชั้นอุทธรณ์ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 156 ซึ่งนำมาใช้บังคับโดยอนุโลมตาม พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551 มาตรา 7 ประเด็นที่ต้องวินิจฉัยคือ แม้จำเลยซึ่งเป็นผู้บริโภคจะได้รับยกเว้นค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์ตามมาตรา 18 อยู่แล้ว จำเลยยังมีสิทธิยื่นคำร้องขอยกเว้นเงินค่าธรรมเนียมซึ่งต้องใช้แทนโจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ต้องวางศาลพร้อมอุทธรณ์ตามมาตรา 229 หรือไม่

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าค่าธรรมเนียมศาลตามมาตรา 156 ให้หมายความรวมถึงเงินวางศาลตามมาตรา 157 ด้วย ซึ่งได้แก่เงินค่าธรรมเนียมที่ต้องใช้แทนโจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ต้องนำมาวางศาลพร้อมอุทธรณ์ ดังนั้นแม้จำเลยได้รับยกเว้นค่าขึ้นศาลชั้นอุทธรณ์แล้ว จำเลยก็ยังมีสิทธิยื่นคำร้องขอยกเว้นเงินค่าธรรมเนียมส่วนนี้ได้ การที่ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องของจำเลยและศาลอุทธรณ์ภาค 3 สั่งยกอุทธรณ์ของจำเลยโดยยังมิได้พิจารณาว่ามีเหตุสมควรยกเว้นค่าธรรมเนียมหรือไม่ จึงเป็นกระบวนพิจารณาที่ไม่ชอบ

เมื่อศาลชั้นต้นไต่สวนพยานหลักฐานในชั้นนี้เสร็จสิ้นแล้ว ศาลฎีกาเห็นสมควรมีคำสั่งเองโดยไม่ต้องย้อนสำนวน และเห็นว่าหากไม่ได้รับยกเว้นค่าธรรมเนียม จำเลยจะได้รับความเดือดร้อนเกินสมควร ทั้งอุทธรณ์ของจำเลยมีเหตุอันสมควร ศาลฎีกาจึงเพิกถอนคำสั่งศาลชั้นต้นและคำสั่งศาลอุทธรณ์ภาค 3ที่ยกคำร้องและยกอุทธรณ์ของจำเลย และมีคำสั่งอนุญาตให้จำเลยอุทธรณ์โดยได้รับยกเว้นค่าธรรมเนียมซึ่งต้องใช้แก่โจทก์ พร้อมทั้งเพิกถอนคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลย ให้ศาลชั้นต้นตรวจรับอุทธรณ์ฉบับลงวันที่ 29 ตุลาคม 2553 ไว้ดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไป

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• ป.วิ.พ. มาตรา 27
• ป.วิ.พ. มาตรา 155
• ป.วิ.พ. มาตรา 156
• ป.วิ.พ. มาตรา 156/1
• ป.วิ.พ. มาตรา 229
• พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ.2551 มาตรา 7