คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1994-2028/2568

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้เป็นข้อพิพาทเกี่ยวกับสิทธิของลูกจ้างต่างด้าวจำนวน 35 คน ในการขอรับเงินสงเคราะห์จากกองทุนสงเคราะห์ลูกจ้าง หลังจากนายจ้างค้างจ่ายค่าจ้าง ค่าทำงานในวันหยุด และค่าชดเชยตามคำสั่งพนักงานตรวจแรงงานที่ถึงที่สุดแล้วแต่ไม่ปฏิบัติตาม โดยจำเลยและจำเลยร่วมอ้างแนวทางการพิจารณาจ่ายเงินสงเคราะห์แก่ลูกจ้างต่างด้าวตามหนังสือของกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานเป็นเหตุปฏิเสธไม่จ่ายเงินสงเคราะห์ให้แก่โจทก์ทั้งสามสิบห้าซึ่งเป็นลูกจ้างต่างด้าว ประเด็นที่ศาลฎีกาต้องวินิจฉัยคือ แนวทางปฏิบัติดังกล่าวซึ่งมิใช่กฎหมายจะนำมาใช้จำกัดสิทธิของลูกจ้างต่างด้าวให้ยิ่งไปกว่าที่กำหนดไว้ในระเบียบคณะกรรมการกองทุนสงเคราะห์ลูกจ้าง ว่าด้วยการจ่ายเงินสงเคราะห์ อัตราเงินที่จะจ่ายและระยะเวลาการจ่าย พ.ศ. 2560 ซึ่งออกโดยอาศัยอำนาจตาม มาตรา 134 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ได้หรือไม่

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แนวทางการพิจารณาจ่ายเงินสงเคราะห์แก่ลูกจ้างต่างด้าวตามหนังสือกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานเป็นเพียงแนวปฏิบัติภายในที่แจ้งให้สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานจังหวัดทราบ มิใช่กฎหมาย ทั้งยังกำหนดขึ้นก่อนที่ระเบียบ พ.ศ. 2560 จะมีผลใช้บังคับ และระเบียบดังกล่าวก็มิได้กำหนดเงื่อนไขห้ามลูกจ้างต่างด้าวที่ไม่ได้รับอนุญาตทำงานถูกต้องตามกฎหมายไว้ให้ชัดแจ้งแต่อย่างใด เมื่อกฎหมายคุ้มครองแรงงานเป็นกฎหมายที่เกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน การจำกัดสิทธิของลูกจ้างต่างด้าวไม่ให้ได้รับสิทธิตามกฎหมายดังกล่าว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลทางนโยบายหรือความมั่นคงใด ๆ ย่อมต้องกระทำโดยกฎหมายเท่านั้น มิใช่โดยอาศัยเพียงแนวทางปฏิบัติของจำเลย จำเลยและจำเลยร่วมจึงไม่มีสิทธินำแนวทางดังกล่าวมาใช้ตัดสิทธิของโจทก์ทั้งสามสิบห้าในการขอรับเงินสงเคราะห์ที่พิพาท

ศาลฎีกาเห็นพ้องกับคำพิพากษาศาลแรงงานภาค 5 และศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษที่ให้เพิกถอนมติของจำเลยและคำสั่งของจำเลยร่วมที่ไม่อนุมัติจ่ายเงินสงเคราะห์ อุทธรณ์ของจำเลยและจำเลยร่วมฟังไม่ขึ้น ศาลฎีกาพิพากษายืน ให้โจทก์ทั้งสามสิบห้าซึ่งเป็นลูกจ้างต่างด้าวมีสิทธิได้รับเงินสงเคราะห์จากกองทุนสงเคราะห์ลูกจ้างตามคำพิพากษาศาลแรงงานภาค 5

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 มาตรา 129
• พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ.2541 มาตรา 134