คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2055/2568

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้ศาลฎีกาต้องวินิจฉัยว่า การที่จำเลยเดินทางไปยังบ้านของผู้เสียหายที่ 1 ซึ่งเป็นเด็กอายุยังไม่เกิน 15 ปี แล้วเข้าไปกระทำชำเราผู้เสียหายที่ 1 ในห้องนอนของผู้เสียหายที่ 1 เอง เป็นความผิดฐานพรากเด็กอายุยังไม่เกิน 15 ปีไปเสียจากบิดามารดา ผู้ปกครอง หรือผู้ดูแล เพื่อการอนาจาร ตามป.อ. มาตรา 317 วรรคหนึ่งและวรรคสามหรือไม่

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การพรากตามบทบัญญัติดังกล่าวหมายถึงการพาไปหรือแยกเด็กออกไปจากอำนาจปกครองดูแลของบิดามารดา อันเป็นการล่วงละเมิดอำนาจปกครองโดยบิดามารดาไม่รู้เห็นยินยอม เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยเพียงแต่เข้าไปกระทำชำเราผู้เสียหายที่ 1 ในห้องนอนของผู้เสียหายที่ 1 เองโดยความยินยอมของผู้เสียหายที่ 1 มิได้พาหรือนำตัวผู้เสียหายที่ 1 ออกไปจากบ้านหรือไปที่อื่นแต่อย่างใด การกระทำของจำเลยจึงขาดองค์ประกอบความผิดฐานพรากเด็กตามฟ้อง

ศาลอุทธรณ์ภาค 7 ที่พิพากษาแก้เป็นให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพรากเด็กอายุยังไม่เกิน 15 ปีเพื่อการอนาจารนั้นชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น ศาลฎีกาพิพากษายืน คงให้จำเลยรับโทษเฉพาะความผิดฐานกระทำชำเราเด็กอายุยังไม่เกิน 15 ปีตามป.อ. มาตรา 277 วรรคแรก ส่วนข้อหาพรากเด็กเพื่อการอนาจารนั้นจำเลยไม่ต้องรับผิด

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• ป.อ. มาตรา 317 วรรคหนึ่ง
• ป.อ. มาตรา 317 วรรคสาม