คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2274/2568

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้มีประเด็นข้อกฎหมายที่ศาลฎีกาต้องวินิจฉัยว่า การคิดดอกเบี้ยตามสัญญาประนีประนอมยอมความระหว่างโจทก์ซึ่งเป็นบริษัทเครดิตฟองซิเอร์อันเป็นสถาบันการเงินกับจำเลยผู้กู้ยืมเงินชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ โดยจำเลยฎีกาโต้แย้งว่าข้อตกลงเรื่องดอกเบี้ยผิดนัดขัดต่อ ป.พ.พ. มาตรา 224/1 อันเป็นบทบัญญัติเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ทำให้คำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ให้คดีเสร็จเด็ดขาดไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความไม่ชอบด้วย ป.วิ.พ. มาตรา 138 (2) ประกอบ พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551 มาตรา 7

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าโจทก์เป็นสถาบันการเงินตามพระราชบัญญัติธุรกิจสถาบันการเงิน พ.ศ. 2551 มาตรา 38 และ 46 มีสิทธิคิดดอกเบี้ยเกินร้อยละ 15 ต่อปีได้ตามประกาศที่เกี่ยวข้อง เมื่อพิจารณาสัญญาประนีประนอมยอมความแล้ว กรณีชำระหนี้ล่าช้าเกิน 7 วัน โจทก์มีสิทธิคิดดอกเบี้ยได้ถึงร้อยละ 13.5 ต่อปี แต่คิดเพียงร้อยละ 12 ต่อปี ส่วนกรณีผิดนัดทั้งหมด โจทก์มีสิทธิคิดร้อยละ 21 ต่อปี ซึ่งไม่เกินอัตราที่มีสิทธิคิดได้โดยชอบ และเมื่อโจทก์ใช้สิทธิบอกเลิกสัญญาและฟ้องเรียกหนี้ที่ค้างทั้งหมดแล้ว จำเลยจึงไม่มีหน้าที่ผ่อนชำระเป็นงวดอีกต่อไป การคิดดอกเบี้ยจากต้นเงินที่ค้างชำระทั้งหมดจึงไม่ขัดต่อ ป.พ.พ. มาตรา 224/1 นอกจากนี้ประกาศธนาคารแห่งประเทศไทยเรื่องการคิดดอกเบี้ยผิดนัดชำระหนี้สำหรับลูกหนี้รายย่อยก็ไม่อาจนำมาใช้บังคับกับจำเลยได้ เนื่องจากจำเลยกู้เงินจำนวนสูงถึง 16,000,000 บาท ในอัตราดอกเบี้ยสำหรับลูกค้ารายใหญ่ชั้นดี มิใช่ลูกหนี้รายย่อยหรือธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมตามที่จำเลยกล่าวอ้าง

ศาลฎีกาเห็นพ้องกับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ว่าคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ให้คดีเสร็จเด็ดขาดไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความไม่ขัดต่อบทบัญญัติแห่งกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น ศาลฎีกาพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้โจทก์ชนะคดีตามสัญญาประนีประนอมยอมความ โดยให้คืนค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาและค่าใช้จ่ายบางส่วนแก่จำเลยเนื่องจากจำเลยเป็นผู้บริโภคที่ได้รับยกเว้นค่าฤชาธรรมเนียมตามกฎหมาย

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• ป.พ.พ. มาตรา 224/1
• ป.วิ.พ. มาตรา 138 (2)
• พ.ร.บ.ธุรกิจสถาบันการเงิน พ.ศ.2551 มาตรา 38
• พ.ร.บ.ธุรกิจสถาบันการเงิน พ.ศ.2551 มาตรา 46
• พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ.2551 มาตรา 7