คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 266/2569

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้มีประเด็นต้องวินิจฉัยว่า รายงานประจำวันเกี่ยวกับคดีที่โจทก์ไปแจ้งความไว้ต่อพนักงานสอบสวน ภายหลังจำเลยที่ 1 ซึ่งเป็นเท้าแชร์ประกาศล้มวงแชร์โดยยังไม่จ่ายเงินคืนให้โจทก์ ถือเป็นคำร้องทุกข์ตามกฎหมายอันมีผลให้คดีความผิดฐานฉ้อโกงไม่ขาดอายุความและโจทก์มีอำนาจฟ้องหรือไม่

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การร้องทุกข์ไม่มีแบบที่กฎหมายกำหนดไว้ตายตัว เพียงต้องแสดงเจตนาให้ดำเนินคดีอาญาแก่ผู้กระทำผิด เมื่อข้อความในรายงานประจำวันระบุว่าโจทก์ได้รับความเสียหายจากการเล่นแชร์กับจำเลยที่ 1 พร้อมจำนวนความเสียหาย และประสงค์มอบคดีให้พนักงานสอบสวนดำเนินคดีตามกฎหมาย ทั้งพนักงานสอบสวนก็รับจะดำเนินการต่อไป จึงถือเป็นคำร้องทุกข์ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 2 (7) และมาตรา 123 วรรคสอง ประกอบ พ.ร.บ.จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. 2499 มาตรา 4 โดยไม่จำต้องระบุฐานความผิดมาด้วย เมื่อโจทก์ร้องทุกข์ภายในกำหนดเวลาโดยชอบ คดีจึงไม่ขาดอายุความ

ศาลฎีกาเห็นว่าคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ภาค 8 ที่ว่าการแจ้งความของโจทก์ไม่เป็นคำร้องทุกข์และโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะคดีขาดอายุความนั้นไม่ถูกต้อง ฎีกาของโจทก์ในประเด็นนี้ฟังขึ้น แต่เนื่องจากศาลอุทธรณ์ภาค 8 ยังมิได้วินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ว่าการกระทำเป็นความผิดฐานฉ้อโกงตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นหรือไม่ ศาลฎีกาจึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 8 ให้ศาลอุทธรณ์ภาค 8 พิจารณาอุทธรณ์ของจำเลยที่ 1 ในประเด็นที่ยังไม่ได้วินิจฉัยแล้วมีคำพิพากษาใหม่ตามรูปคดี

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• ป.อ. มาตรา 83
• ป.อ. มาตรา 91
• ป.อ. มาตรา 341