คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3270/2568

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานกระทำชำเราเด็กหญิงอายุยังไม่เกิน 15 ปี ซึ่งมิใช่ภริยาของตน โดยเด็กหญิงจะยินยอมหรือไม่ก็ตาม โดยมีอาวุธปืนหรือใช้มีดเป็นอาวุธ ตาม ป.อ. มาตรา 277 วรรคสาม (เดิม) รวม 4 กระทง ให้จำคุกกระทงละตลอดชีวิต แต่เมื่อรวมโทษทุกกระทงแล้วคงจำคุกจำเลยตลอดชีวิตตาม ป.อ. มาตรา 91 (3) จำเลยอุทธรณ์เพียงขอให้ลงโทษสถานเบาลง มิได้โต้แย้งว่าตนมิได้กระทำความผิด ศาลอุทธรณ์ภาค 9 พิพากษายืน จำเลยจึงฎีกาทั้งโต้แย้งว่าพยานหลักฐานโจทก์ยังมีข้อสงสัยว่าจำเลยกระทำความผิดหรือไม่ และขอให้ลดโทษ ประเด็นที่ศาลฎีกาต้องวินิจฉัยจึงมีว่า จำเลยมีสิทธิฎีกาโต้แย้งข้อเท็จจริงเรื่องการกระทำความผิดได้อีกหรือไม่ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 245 วรรคสอง และมีเหตุสมควรลดโทษจำเลยหรือไม่

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อจำเลยอุทธรณ์เพียงขอให้ลงโทษเบาลงโดยมิได้โต้แย้งว่าตนมิได้กระทำความผิด การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 9 วินิจฉัยยืนยันว่าจำเลยกระทำความผิดตามฟ้อง จึงเป็นการวินิจฉัยโดยอาศัยอำนาจตาม ป.วิ.อ. มาตรา 245 วรรคสอง มิใช่เพราะจำเลยอุทธรณ์ในประเด็นนี้ ข้อเท็จจริงเรื่องการกระทำความผิดของจำเลยจึงเป็นอันถึงที่สุดแล้ว จำเลยไม่มีสิทธิฎีกาโต้แย้งอีกว่าพยานหลักฐานโจทก์มีข้อสงสัยตามสมควรอันจะต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลย การที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาในประเด็นนี้จึงไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ ส่วนประเด็นเรื่องการลงโทษยังไม่ถึงที่สุดและจำเลยมีสิทธิฎีกาได้ แต่เมื่อความผิดตาม ป.อ. มาตรา 277 วรรคสาม (เดิม) มีระวางโทษจำคุกตลอดชีวิตสถานเดียว จึงไม่อาจกำหนดโทษให้ต่ำกว่านี้ได้ ทั้งจำเลยให้การปฏิเสธตลอดมาและไม่ปรากฏเหตุบรรเทาโทษตาม ป.อ. มาตรา 78

ศาลฎีกาพิพากษายืน ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้นทั้งสองประเด็น จำเลยยังคงต้องรับโทษจำคุกตลอดชีวิต ตามคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสอง

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• ป.อ. มาตรา 91 (3)
• ป.อ. มาตรา 277
• ป.วิ.อ. มาตรา 245 วรรคสอง