คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 33/2568

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

ประเด็นข้อกฎหมายในคดีนี้คือ การขอให้เพิ่มโทษจำเลยฐานกระทำความผิดไม่เข็ดหลาบต้องเป็นไปตาม ป.วิ.อ. มาตรา 159 ประกอบ พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดียาเสพติด พ.ศ. 2550 มาตรา 3 กล่าวคือโจทก์ต้องกล่าวมาในฟ้อง หากมิได้ขอมาในฟ้อง โจทก์อาจยื่นคำร้องขอเพิ่มเติมฟ้องก่อนศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาได้ คดีนี้โจทก์เพิ่งทราบว่าจำเลยเคยต้องคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก 4 ปี 4 เดือน และปรับ 200,000 บาท ในความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด แล้วมากระทำความผิดคดีนี้ซ้ำภายใน 5 ปีนับแต่วันพ้นโทษ จึงยื่นคำร้องขอเพิ่มเติมฟ้องเป็นไฟล์อิเล็กทรอนิกส์ส่งผ่านกลุ่มแอปพลิเคชันไลน์ที่ศาลชั้นต้นสร้างขึ้นในช่วงสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ซึ่งศาลฎีกาเห็นว่าเป็นการยื่นคำร้องโดยชอบตามข้อกำหนดของประธานศาลฎีกาว่าด้วยการยื่น ส่ง และรับคำคู่ความและเอกสารทางระบบรับส่งอิเล็กทรอนิกส์แล้ว

แม้ศาลชั้นต้นหลงลืมไม่จัดพิมพ์คำร้องเข้าสู่สำนวนและยังไม่ได้มีคำสั่งอนุญาตให้เพิ่มเติมฟ้อง อันเป็นกระบวนพิจารณาที่มิชอบ แต่ข้อเท็จจริงฟังเป็นยุติจากรายงานการสืบเสาะและพินิจซึ่งจำเลยไม่ได้โต้แย้งว่ามีเหตุต้องเพิ่มโทษตามกฎหมายจริง และ ป.วิ.อ. มาตรา 208 (2) มิได้บังคับให้ศาลอุทธรณ์ต้องย้อนสำนวนทุกคดี เพราะกฎหมายให้อำนาจเฉพาะกรณีที่ศาลอุทธรณ์เห็นเป็นการจำเป็นเท่านั้น การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาเพิ่มโทษจำเลย1ในสามตาม ป.อ. มาตรา 92 ไปเสียทีเดียว อันเป็นการอนุญาตให้เพิ่มเติมฟ้องโดยปริยาย จึงชอบแล้ว ส่วนที่จำเลยขอให้รอการลงโทษจำคุกนั้น เมื่อจำเลยเคยต้องโทษจำคุกมาก่อนซึ่งมิใช่ความผิดโดยประมาทหรือลหุโทษ จึงไม่อาจรอการลงโทษตาม ป.อ. มาตรา 56 ได้ อนึ่ง แม้การที่ศาลอุทธรณ์ไม่ลงโทษปรับในความผิดฐานจำหน่ายเมทแอมเฟตามีนจะไม่ชอบ แต่เมื่อโจทก์ไม่ได้ฎีกา ศาลฎีกาก็ไม่อาจแก้ให้ลงโทษปรับได้เพราะจะเป็นการเพิ่มเติมโทษจำเลย ต้องห้ามตาม ป.วิ.อ. มาตรา 212 ประกอบมาตรา 225

ศาลฎีกาแผนกคดียาเสพติดเห็นว่าฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้นทุกข้อ พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ จำเลยจึงต้องรับโทษที่เพิ่มขึ้น1ในสาม รวมจำคุก 2 เดือน 20 วัน โดยไม่รอการลงโทษจำคุกและไม่คุมความประพฤติ

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• ป.อ. มาตรา 92
• ป.วิ.อ. มาตรา 159
• ป.วิ.อ. มาตรา 208 (2)