คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 332/2568

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้มีประเด็นข้อกฎหมายในคดีผู้บริโภคว่า คำให้การของจำเลยที่ต่อสู้เรื่องอายุความชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ และค่าบริการสาธารณะ/ค่าสาธารณูปโภคส่วนกลางที่โจทก์ในฐานะผู้รับโอนใบอนุญาตจัดสรรที่ดินเรียกเก็บจากจำเลยผู้ถือกรรมสิทธิ์ที่ดินในโครงการจัดสรร มีอายุความ 10 ปี ตามที่โจทก์อ้าง หรือมีอายุความเพียง 2 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 193/34 (1)

ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่วินิจฉัยว่า ปัญหาเรื่องอายุความมิใช่ข้อกฎหมายเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนที่ศาลจะยกขึ้นเองได้ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 142 (5) ประกอบ พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551 มาตรา 7 แต่เป็นเรื่องที่จำเลยต้องยกขึ้นต่อสู้ในคำให้การ ซึ่งคำให้การของจำเลยที่ระบุว่าโจทก์ฟ้องเรียกค่าบริการสาธารณะประจำปี 2553 ถึงปี 2562 เกินกว่า 5 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 193/33 (4) ถือเป็นการแสดงโดยชัดแจ้งซึ่งเหตุแห่งการขาดอายุความแล้ว ส่วนบทมาตราใดจะปรับใช้เป็นหน้าที่ของศาล เมื่อข้อเท็จจริงได้ความว่าโจทก์เป็นผู้ประกอบธุรกิจจัดสรรที่ดินเพื่อการค้าหากำไร การเรียกเก็บค่าบริการสาธารณะเป็นการเรียกเอาค่าการงานที่ได้ทำในทางการค้าเป็นปกติธุระ จึงมีอายุความเพียง 2 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 193/34 (1) มิใช่ 10 ปี ตามที่โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาพิพากษายืน ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นทุกประเด็น คงให้จำเลยรับผิดชำระเงิน59,424.79 บาท พร้อมดอกเบี้ยตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ซึ่งได้แก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นโดยยกคำขอของโจทก์ที่เรียกค่าบริการสาธารณะเป็นรายปีนับแต่ปี 2563 เป็นต้นไปแล้ว และแม้คดีนี้จะมีอายุความ 2 ปี แต่เมื่อจำเลยมิได้อุทธรณ์หรือฎีกาโต้แย้งจำนวนเงินที่ศาลชั้นต้นกำหนดให้รับผิดในส่วนที่ไม่ขาดอายุความ 5 ปี ศาลฎีกาจึงไม่อาจลดจำนวนเงินดังกล่าวลงอีกได้

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• ป.พ.พ. มาตรา 193/33 (4)
• ป.พ.พ. มาตรา 193/34 (1)
• ป.วิ.พ. มาตรา 142 (5)
• พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ.2551 มาตรา 7
• พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ.2551 มาตรา 26