คำวินิจฉัยที่ 39/2569

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้สืบเนื่องจากพนักงานอัยการเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยซึ่งเป็นนายทหารชั้นประทวนประจำการในความผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตามประมวลกฎหมายอาญา โดยจำเลยยื่นคำร้องโต้แย้งเขตอำนาจศาลว่า ขณะกระทำความผิดจำเลยเป็นบุคคลที่อยู่ในอำนาจศาลทหาร คดีจึงต้องอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลทหาร มิใช่ศาลยุติธรรม ประเด็นที่ต้องวินิจฉัยคือ การที่อัยการทหารเคยมีความเห็นว่าคดีไม่อยู่ในอำนาจศาลทหารและส่งสำนวนให้พนักงานอัยการตามมาตรา 50 แห่งพระราชบัญญัติธรรมนูญศาลทหาร พ.ศ. 2498 จะมีผลผูกพันตัดอำนาจคณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาลหรือไม่ และคดีนี้เข้าข้อยกเว้นตามมาตรา 14 หรือมาตรา 15 แห่งกฎหมายเดียวกันอันจะทำให้ศาลยุติธรรมมีอำนาจพิจารณาพิพากษาหรือไม่

คณะกรรมการเห็นว่ามาตรา 50 เป็นเพียงบทห้ามพนักงานอัยการมิให้ปฏิเสธดำเนินคดีในชั้นก่อนฟ้องเท่านั้น ไม่มีผลผูกพันหรือตัดอำนาจของคณะกรรมการในการวินิจฉัยชี้ขาดเมื่อมีการยื่นฟ้องคดีต่อศาลแล้ว และเมื่อคำฟ้องของโจทก์มิได้บรรยายว่าจำเลยกระทำความผิดร่วมกับพลเรือน จึงไม่เข้าลักษณะคดีตามมาตรา 14 (1) และ (2) ที่จะทำให้ศาลยุติธรรมมีอำนาจพิจารณาพิพากษาคดีที่บุคคลในอำนาจศาลทหารกระทำความผิด

คณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดอำนาจหน้าที่ระหว่างศาลวินิจฉัยว่า คดีนี้อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลทหารตามมาตรา 13ประกอบมาตรา 16 (3) แห่งพระราชบัญญัติธรรมนูญศาลทหาร พ.ศ. 2498 มิใช่ของศาลยุติธรรมตามที่ศาลมณฑลทหารบกที่ 41 เคยเห็น อันเป็นผลให้ข้อโต้แย้งเขตอำนาจศาลของจำเลยได้รับการยืนยัน

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย มาตรา 199
• พ.ร.บ.ธรรมนูญศาลทหาร พ.ศ.2498 มาตรา 50
• พ.ร.บ.ธรรมนูญศาลทหาร พ.ศ.2498 มาตรา 13
• พ.ร.บ.ธรรมนูญศาลทหาร พ.ศ.2498 มาตรา 14 (1) และ (2)
• พ.ร.บ.ธรรมนูญศาลทหาร พ.ศ.2498 มาตรา 15
• พ.ร.บ.ธรรมนูญศาลทหาร พ.ศ.2498 มาตรา 14 (2)