คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 433/2567

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อโจทก์ที่ 1 มิได้บรรยายฟ้องให้เป็นประเด็นหักล้างข้อสันนิษฐานว่าจำเลยที่ 3 และที่ 4 ซึ่งเป็นบุคคลภายนอกกระทำนิติกรรมโดยไม่สุจริตและไม่ได้เสียค่าตอบแทน จึงไม่มีเหตุเพิกถอนนิติกรรมซื้อขายและขายฝากที่ดินระหว่างจำเลยที่ 1 กับที่ 4 และระหว่างจำเลยที่ 2 กับที่ 3 ตามฟ้องของโจทก์ที่ 1 แต่การที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันปลอมหนังสือมอบอำนาจนำไปโอนขายที่ดินของโจทก์ที่ 1 โดยไม่ได้รับความยินยอม ถือเป็นการร่วมกันทำละเมิดตาม ป.พ.พ. มาตรา 420 ศาลจึงมีอำนาจพิพากษาให้ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแทนการเพิกถอนนิติกรรมได้ ไม่ถือเป็นการพิพากษาเกินคำขอตาม ป.วิ.พ. มาตรา 142 วรรคหนึ่ง

ศาลฎีกาพิพากษาแก้ให้จำเลยที่ 1 และที่ 2 ร่วมกันชดใช้ราคาที่ดินแก่โจทก์ที่ 1 เป็นเงิน 3,600,000 บาท ส่วนคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3 ที่ให้ยกฟ้องโจทก์ที่ 1 สำหรับจำเลยที่ 3 และที่ 4 และให้ขับไล่โจทก์ที่ 2 พร้อมชำระค่าเสียหายแก่จำเลยที่ 3 นั้น ศาลฎีกาพิพากษายืน

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• ป.พ.พ. มาตรา 420
• ป.วิ.พ. มาตรา 142 วรรคหนึ่ง