คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 737/2569

สาระสำคัญ (สรุปโดย AI · ตรวจทานแล้ว)

คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้ง2ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา และเรียกค่าเสียหายทางแพ่ง ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วประทับฟ้อง จำเลยที่ 1 ให้การปฏิเสธ ส่วนจำเลยที่ 2 หลบหนีจึงถูกแยกฟ้องเป็นคดีใหม่ เมื่อพิจารณาแล้วศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องจำเลยที่ 1 และศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืน โจทก์จึงฎีกาต่อมา ประเด็นที่ศาลฎีกาต้องวินิจฉัยคือฎีกาของโจทก์ต้องห้ามตามกฎหมายหรือไม่ เมื่อศาลล่างทั้งสองพิพากษายกฟ้องตรงกัน

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 1 ต่างพิพากษายกฟ้องโจทก์ กรณีจึงต้องห้ามมิให้คู่ความฎีกาไม่ว่าในปัญหาข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายตาม ป.วิ.อ. มาตรา 220 เว้นแต่ผู้พิพากษาซึ่งนั่งพิจารณาหรือลงชื่อในคำพิพากษาของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ภาค 1 จะอนุญาตให้ฎีกาตาม ป.วิ.อ. มาตรา 221 ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. 2499 มาตรา 4 ซึ่งในคดีนี้ผู้พิพากษาดังกล่าวพิเคราะห์แล้วเห็นว่าข้อความที่ตัดสินไม่เป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุด จึงไม่อนุญาตให้ฎีกา

ด้วยเหตุนี้ คดีของโจทก์จึงต้องห้ามมิให้ฎีกา การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งรับฎีกาของโจทก์ไว้จึงไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยและพิพากษายกฎีกาของโจทก์ ผลคือคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ภาค 1 ที่ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 1 ยังคงเป็นที่สุด

มาตราที่เกี่ยวข้อง

• ป.วิ.อ. มาตรา 220
• ป.วิ.อ. มาตรา 221